klagen

Ik dacht … een hoop over vriendelijkheid.

Ik had een paar dagen gezeik achter de rug. Om precies te zijn: afgezeik. Overal waar ik digitaal keek of luisterde, was ongezellig gedoe.

Het begon op zondag, op Twitter (where else ;-). Een kennis die met haar bedrijf werkt aan organisatie ontwikkeling, werd in de maling genomen door iemand die van jeukwoorden haar beroep heeft gemaakt. Dat die kennis vakjargon gebruikte en er woorden als ‘teal’ aan te pas kwamen, was volgens de jeukwoordenmevrouw niet oké, wat ze meldde in een paar tweetjes. Van serieus digitaal pesten was nog  net geen sprake, maar vriendelijk was anders.

Op maandag kwam Ruttes boodschap (‘Doe normaal’) veelvuldig voorbij. Ook Rutte werd daarin vaker niet dan wel met respect behandeld. De hashtag #doenormaal was hip & happening en de toon van de reacties werd al snel bovenmatig fel. Leuk detail: zijn boodschap ging over normen en waarden, over elkaar overschreeuwen enzo.
(En nee, ik stem geen VVD en nee, ik ben het niet met alles dat Rutte schreef eens.)

Op dinsdag verscheen er een filmpje van Trump op het internet: een kort gifje waarin je ziet hoe hij zich tijdens de inauguratie omdraait naar zijn vrouw, zij hem beantwoordt met een lach en daarna met een ietwat boze blik naar beneden kijkt als hij zijn hoofd weer terug draait. In de categorie ‘lekker huwelijk’ kwam deze diverse malen voorbij.
Ik wilde roepen: ‘Jongens, laat het filmpje nou even lang duren, dan zie je dat Melania Trump er zo kortaf uit ziet omdat haar zoon iets aan haar vraagt waarop zij reageert met een nee. Ook in haar gezichtsuitdrukking.’
(En nee, ik ben geen fan van Trump en ja, ik vind een hoop dingen spannend nu hij de machtigste man ter wereld is.)

Na drie dagen met dit soort gepruttel was ik er klaar mee.
Ja, prima als je je punt maakt over zaken waar je het niet eens mee bent. Niet prima als je het persoonlijk maakt – dat gaat helemaal nergens meer over. Wat helpt het als je iemand die hard werkt aan en met haar bedrijf digitaal basht? Wat helpt het om de Minister President op persoonlijk niveau aan te vallen over zijn boodschap? Wat helpt het om het huwelijk van Donald en Melania af te keuren – wat schiet jouw eigen afkeur (en misschien zelfs angst) van de nieuwe president van Amerika daarmee op?

Tja, wat kon ik doen? Ik kon doen wat ik wel vaker deed: gewoon negeren. Alles wat je aandacht geeft groeit, dus gewoon geen aandacht geven.
Ik kon ook stoppen met online shizzle – net zoals dat ik geen journaal meer kijk. Scheelt vast een hoop gedoe. Maar ja, scheelt ook een hoop wél leuke dingen.

Ik dacht nog wat door.
Ik dacht aan mijn kinderen. Drie jongens die, van nature competitief, elkaar vaak ook met woorden de loef proberen af te steken. Meestal niet eens digitaal. Drie geweldige jongens waar ik nog steeds zo nu en dan het basisschoolcredo ‘als je niets aardigs kunt zeggen, zeg dan niets’ tegen zeg, ook al zitten er inmiddels twee op de middelbare school.
Ik dacht aan de opleiding tot mindfulnesstrainer die ik doe, waarbij de nadruk ligt op alles en iedereen met een open en nieuwsgierige houding ontvangen. Ook als je iemands verhaal liever niet hoort of als je iemand een ontzettende pain in the a.. vindt.
Ik dacht aan de gastdocent die net een paar dagen geleden tijdens een college, ook tegen mij, had gezegd: ‘Diegene die je het meest afstotelijke gedrag laat zien, heeft het hardst je liefde nodig.’

Na al die gedachten was negeren of geen online gebeuren opeens geen optie meer.
Ik doe het gewoon, ik ga staan voor meer vriendelijkheid en meer respect voor elkaar. Bij deze! Of ik nu niet bang ben voor een hele gezapige über-harmonieuze wereld? Nee hoor. Wrijving geeft glans. Als het maar wrijft om de juiste reden.

Kortom, ik slinger maar wat graag mijn boodschap de wereld in: Als je niets aardigs kunt zeggen, zeg dan niets!

Helmar Niemeijer • 24 januari 2017


Previous Post